نام قبیله ایم شرمساری است

حیرانی

federiko — Sat, 07 Feb 2009 04:42:45 GMT

مرا به پچپچه ی غبار گزندی نیست

سه قطره خون روی دسته ی چاقوست

عبور بی تحرک سایه

از پس پشت پنجره ها

غبار حیران است

تبرک چادر در منجلاب فساد

تمام حاشیه ها امن است ای شکسته ی نفس

عبور می خواهم

تا رسیدن باران هوایی نیست

خوشا که دمی دیگر

بهار می آید.

federiko — Wed, 31 Dec 2008 06:34:18 GMT

چیزی ناصور می شود تا به کامی اندر گردد

تن وهمی می پذیرد ناممکن

مرگ حاشیه می رود

ما در صف حادثه

ماه مرده است

نئون خود نمایی آغاز می کند

شاعر در حاشیه ویراژ می دهد

بتن مصیبت است - می دانی؟

federiko — Tue, 02 Dec 2008 05:56:19 GMT

لولیدن باد را ندا می دهد

غیژ غیژ پنجرها

غروب بود و من

بی شک مرده بودم

نا امیداز

در آمیختن با باغچه.

افکار مسلولم را تو میدانی

سرفه....سرفه.... خون.

federiko — Mon, 13 Oct 2008 06:41:18 GMT

در شعر من برهنه شو!!!!!!!!!

شعر با پوست

federiko — Sat, 02 Aug 2008 10:49:18 GMT

نخواهد ناليد زن

هنگام زايمان

دنيا به آخر نمي رسد در چشمان كودكش

كه زادن با فشار لبي بر لبي ديگر ممكن مي شود

كيسه اي كه گنجايش هستي را دارد

لحظه اي خالي و لحظه اي پر مي شود

اينجا ايام سوگوار مصيبتند

در تماشاي كامليايي زاده شده

از دست رفته براي هميشه

همه آنچه مرا نابود مي كند

عملا بيهوده است

بس كنيد مصرف كلمات را در وصف آفرينش

كه ميان زيستن و انديشيدن

در نيمه باز است

لفاف شفاف قوطي سيگار

بسان كودكي نو زاده

در شفافيتي عميق پستان مادر مي مكد

سينه ها مچاله در خاطرات اولين هوس ، بوسه هاي لزج

بدون زندگي كه همانقدر غير واقعي است

مانند پرونده يك رويا در بايگاني روانكاو.

ماجراي عشقي زن بوسه هايي بودند

كه با چشمان بسته

زير نورافكنها با گشودن پلك خاموش مي شوند

در ۹ سالگي به او تجاوز كردند

برهنه در وسط كليسايي مي خواند

سرود كاملياي مصيبت زده را

شعر هاي خالي از صداقت را

طرح زاده شدن مملو از اسناد توطئه آميز و نقشه هاي شوم است

ايستاده بر پوست شعر

افق را فراموش مي كنم

و همه ي متعلقاتش را.....

چيزي به مثابه هيچ

federiko — Sat, 19 Jul 2008 07:16:18 GMT

شمشير در لاييدن با بدن عريان شعر مي خواند
مي رقصد
ليسه مي كشد براندام كلماتم
سرم ناقوسي مي شود
دلنگ دلنگ
آرام مي نوازد براي مرگ خاموش تالاب و ماهي ها......
ما مغلوب واقعيتيم
در خواب مي خنديم ، مي گرييم
بي آنكه بدانيم
ريشه
ريشه
ريشه
ريشه هاي من كجاست ؟؟
پس مانده هاي مرا
مي توانيد
در سياه چاله هاي لجن گرفته زندگي
پيدا كنيد
آنجا
شعر هاي سقط شده ام
هنوز
بند نافي آويزان دارند
سكوت بي تفاوت من
نشان هيچ چيزي نيست
هيچ چيز ...
بگذار شريان استمرار وقاحت باد
مرا بدرد ....!!
ديگر انسان منتشري نيستم
تالاب مرده است
ماهيها مرده اند
آبپاشها براي اعدام گل مي روند
باغچه را خزان زده!!!!!!!!

federiko — Tue, 08 Jul 2008 06:05:29 GMT

يادمان باشد طعم بوسه
تابع عطر رژ لب است!!!!

federiko — Wed, 28 May 2008 07:26:12 GMT

جز بادي كه در اتاقك بي روزن وزيد
هيچ تصوري ندارم
اغلب محو ديوار هاي روبرويم
مرا خيال خام جنايتي به دنبال مي كشد
دهان گردم از نااميدي باز مانده
ترك لبها چون شيار زخم ، سرد و خاكي
در امتداد فك پولادين شناور است
به روح اعتماد ندارم
چون دودي روان از لاي انگشتان مي سرد
نمي توان نگهش داشت
عروج خفت بارش را
آبي رنگ زيباييست كه مي بينيم
سايه هاي سفيد به گمانم دوز مورفين را بالا برده اند
ماه مسطح است
دست اندازي نيست كه پا دراز كند
امشب نوري خواهد مرد
تا آسمان مات ، رنگي سنگين يه خود بگيرد
قلب باغچه تاريك است
حياتي نيست و باد
به ريشه هاي نداشته ام چنگ مي زند
شمع عمودي خاموش مي شود.

federiko — Fri, 02 May 2008 13:56:00 GMT

پا پس می کشد ، خون
می خواهد در جمع بدرخشد
ماه مجلس،
مدام آب دهان قورت می دهد
این خورده بورژوای نازنین .
مرا تاب نیست برهانم آب را حتی
دست افلیج تا مدتها
دود آتش صبحانه را در آسمان دنبال می کرد
پیاز آواز می خواند
نمک آواز می خواند
با دهانی پر از خاک
لرزه بر اندامم افتاد
نمک آوازی حزین دارد
صدایی بغض آلود
سپری می شود
ساعاتی تهی و عاطل،مه انبوه خاطرات
می گذرد.
شب نوازش گر آرام به پایان می رسد
کار روزانه،
در انتهای روز من در هم شکسته ام.
می خواهد بشکفد
امیدی عبث
مرارات جانکاه ادبیات
یک چیز وجود ندارد
ابدیت!!!

خون به پا مي شود

federiko — Sun, 23 Mar 2008 17:30:18 GMT

نيم روزي كه تابستان از كوه بالا مي رفت
به پيرامونش مي انديشيد و
خاموش مي شد.
بر ميز نوشته بود
دستهاي ديوانه ديوار را كثيف مي كند
ريسمان خون آلود آويزان از ميز
رسما موشي نيم سوخته را به دار كشيده
لته هاي درون ريخته بر سوراخ كف اتاق
خون به پا مي شود
به غايت اسفنج آب مي آورم
پاك نمي شود
لكه اي كه چون ستاره جاودانه مي ماند.
اعدام موش با طنابي ابريشمي
در پس سايه هاي تار و شب گوگردي
قتلي را كمر بسته
غرق در انديشه اي موهوم
توهمي رنگ پريده
بدن نيمه عريان مه
گرد گور مي جنبد و سر خم مي كند.
در پي عشق رفتن
با نقاب ها
ناگزير در هم شكستن
و چون به مقصد مي رسد
خون به پا مي شود!!!
دستكشهاي جراحي سوراخند
موشها نفتالين ها را جويده اند
مي خورند و جارو مي كنيم و مي خوابيم
در بستر با چشمهاي بسته
هوا را مي كاويم
سگي خوابمان را گاز مي گيرد
خون فواره مي زند
به پا مي خيزد...........